شوراها؛ تبلور اراده مردم یا ویترین مدیریت شهری؟

باز باران خبر/ نهم اردیبهشت ماه در تقویم کشورمان به نام «روز شوراها» مزین شده است؛ نهادی که ریشه در آموزه‌های دینی (و امرهم شوری بینهم) و قانون اساسی ما دارد تا نمادی از مشارکت مستقیم مردم در اداره امور شهر و روستا باشد.

در همین زمینه به عنوان کسی که سال‌ها فضای مدیریتی و اجتماعی را رصد کرده‌ام، معتقدم شوراها نه صرفاً یک نهاد اداری، بلکه «پل اعتماد» میان حاکمیت و مردم هستند و واقعیت این است که فلسفه وجودی تشکیل شورا، واگذاری تصدی‌گری‌های دولت به نمایندگان محلی بود تا با تکیه بر خرد جمعی، گره‌های کور توسعه شهری باز شود؛ اما امروز باید از خود بپرسیم که آیا شوراها توانسته‌اند از نقش یک «تصویب‌کننده بودجه» فراتر رفته و به معنای واقعی کلمه «مجلس محلی» برای صیانت از حقوق شهروندی باشند؟

اعتقاد دارم شورا زمانی موفق است که ۱- تخصص بر تعصب پیروز شود؛ انتخاب شهرداران توانمند و نظارت دقیق بر پروژه‌ها، نباید تحت‌الشعاع سهم‌خواهی‌های سیاسی قرار گیرد.

۲- شفافیت سکه رایج باشد، چرا که مردم حق دارند بدانند در صحن شورا چه می‌گذرد و منابع شهر چگونه هزینه می‌شود.

۳- مطالبه‌گری جایگزین توجیه‌گری شود: عضو شورا باید وکیلِ مردم در برابر شهرداری باشد، نه صرفاً مدافعِ عملکرد دستگاه‌های اجرایی.

شوربختانه در استان ما و به‌ ویژه شهر رشت با آن پیشینه غنی فرهنگی و نخبگان بی‌شمارش انتظار از شوراها بسیار فراتر از خدمات روزمره نظافتی و عمرانی است. ما به شوراهایی نیاز داریم که برای «هویت شهر»، «محیط زیست» و «عدالت در توزیع امکانات» برنامه داشته باشند.

در خاتمه روز شوراها را به همه اعضای دغدغه‌مند و پاک‌دست شوراهای شهر و روستای سراسر استان تبریک عرض می‌کنم و امیدوارم این نهاد مردمی بیش از پیش در مسیر گره‌گشایی از زندگی مردم و تحقق حکمرانی خوب محلی گام بردارد.