بازدید میدانی شهردار رشت و نماینده صومعهسرا در مجلس از کارخانه کودآلی گیلانروایت یک روز دلانگیز در دشتهای مهگرفته «سیدشت»بررسی مشکلات ۲۰ طرح سرمایه گذاری استان در کمیته فنی تسهیلگری گیلان ۳ ماده غذایی که به پیشگیری از فشار خون بالا کمک میکنندروش جدید کاهش چربی سیبزمینی سرخکردهلغت نامه سیاره مهربانی«ایران، فقط تهران نیست» در رویداد های سینمایی کاملا قابل مشاهده استبررسی ایجاد كریدور صادراتی ایران از مسیر منطقه آزاد انزلیپرداخت ۲۷۲ میلیارد تومان مقرری بیمه بیکاری به مشمولان تأمین اجتماعی گیلاناز نیروگاه خورشیدی تا حذف تیرهای مزاحم؛ برنامههای مشترک شهرداری رشت و توزیع برق گیلان
باز باران خبر/ ایجاد ترافیک در شهر رشت فرساینده روح، روان و ثروت ملی شهروندان است که در این میان احداث پلها و تقاطعهای غیرهمسطح به عنوان «جراحیهای بزرگ شهری» شناخته میشوند، اما پرسش اساسی اینجاست؛ آیا هر پلی که امروز ساخته میشود، فردا هم گرهگشا خواهد بود؟
حقیقت تلخی که گاه با آن مواجه میشویم، پروژههایی هستند که تنها برای رفع تکلیف از وضعیت «موجود» طراحی شدهاند. پلهایی که به محض افتتاح، خود به گلوگاهی جدید تبدیل میشوند.
منطق مدرن شهرسازی حکم میکند که ما نباید برای ترافیکِ امروز پل بسازیم بلکه طراحیهای ما باید بر مدار افق ۱۰ تا ۲۰ سال آینده بچرخد.
یک تقاطع غیرهمسطح راهگشا، سازهای نیست که فقط خودروها را از سطحی به سطح دیگر ببرد.
ویژگیهای چنین پروژهای که باید مطالبه اصلی نخبگان و رسانهها باشد، را میتوان در سه محور اصلی خلاصه کرد.
اول اینکه آیندهنگری در ظرفیت در نظر گرفته شود. مهندسی که امروز نقشهای را ترسیم میکند، باید نرخ رشد مالکیت خودرو و توسعه بافت شهری در دو دهه آینده را در محاسبات خود لحاظ کند.
پلی که ظرفیت آن ۲۰ سال بعد اشباع نشود، یک سرمایهگذاری ماندگار است و پلی که ۵ سال بعد قفل شود، هدر رفت منابع عمومی است.
دوم اینکه تداخلهای پنهان حذف شود؛ یعنی هدف از تقاطع غیرهمسطح، به صفر رساندن نقاط برخورد باشد. طراحیها باید به گونهای باشد که جریان حرکت در رمپهای ورودی و خروجی، کمترین اصطکاک را با بدنه اصلی ترافیک داشته باشد.
تبدیل «ساعت» به «دقیقه» تنها با حذف ترمزهای بیمورد محقق میشود و محور آخر اینکه هوشمندسازی و پیوستهای چندگانه در دل سازه ها لحاظ شود.
پلهای نوین بخشی از «شهر هوشمند» هستند و تعبیه سنسورهای پایش جریان، لحاظ کردن مسیرهای اختصاصی برای حملونقل عمومی و حتی پیشبینی عبور ایمن عابران پیاده از جمله ویژگیهایی است که یک سازه بتنی را به یک «شریان حیاتی و انسانی» تبدیل میکند. از آنجایی که ما در دوران توسعه هستیم. اگر امروز در طراحی زیرساختهایمان، جسارتِ دیدنِ ۲۰ سال آینده را نداشته باشیم، آیندگان ما را به خاطر هزینههایی که صرف تسکینهای موقت کردهایم، بازخواست خواهند کرد.
لذا مدیران و طراحان شهری باید بدانند که موفقیت یک پل، در روز افتتاح سنجیده نمیشود، بلکه عیار واقعی آن دو دهه بعد، در روانی ترافیک و رضایت نسلی مشخص میشود که هنوز پشت فرمان ننشستهاند.
شهر را باید برای آینده ساخت، نه فقط برای عبور از بنبست امروز!
دیدگاهتان را بنویسید