آیا مقررات تعیین‌کننده رأی است یا قدرت و نفوذ؟!

باز باران خبر/ در روزهای اخیر از رسانه‌ها تا فضای مجازی روایت‌های متفاوتی از حواشی دیدار ملوان و تراکتور مطرح شده است؛ از اظهارات هواداران و مدیران دو باشگاه گرفته تا موضع‌گیری مسئولان سیاسی و اداری دو استان؛ با این حال تعدد روایت‌ها لزوماً به معنای روشن‌شدن تمام ابعاد ماجرا نیست. هر طرف طبیعتاً از زاویه دید خود به موضوع می‌نگرد و ممکن است بخش‌هایی از واقعیت، ناگفته باقی بماند.

اما اکنون نگاه افکار عمومی به مرجع رسیدگی‌کننده در فدراسیون فوتبال دوخته شده؛ مرجعی که باید فارغ از نام و اعتبار باشگاه‌ها، فشارهای بیرونی و ملاحظات غیرورزشی و صرفاً بر اساس ادله، مقررات و اصول دادرسی منصفانه تصمیم بگیرد.
پرسش اساسی اینجاست که آیا رأی نهایی حاصل بررسی بی‌طرفانه مستندات و اجرای یکسان مقررات خواهد بود یا نگرانی درباره تأثیر نفوذ سیاسی، رایزنی‌های خارج از فرایند رسمی و فشارهای احتمالی بر اعتماد عمومی سایه خواهد انداخت؟
بدیهی است صرف انجام تماس یا برگزاری دیدار با مسئولان فدراسیون به‌ خودی‌ خود دلیل تخلف یا اعمال نفوذ نیست؛ اما آنچه اهمیت دارد، استقلال واقعی مرجع رسیدگی و اطمینان از این است که هیچ ارتباط یا فشاری جایگزین ضوابط قانونی و انضباطی نمی‌شود.
راه حفظ اعتبار فوتبال ایران، صدور رأیی مستدل، مستند، شفاف و منطبق با مقررات است؛ رأیی که مبانی آن برای طرفین و افکار عمومی قابل فهم باشد و نشان دهد معیار رسیدگی، رفتار و ادله موجود در پرونده است، نه جایگاه و قدرت اشخاص و باشگاه‌ها.
این پرونده فراتر از اختلاف میان دو باشگاه، فرصتی برای سنجش میزان پایبندی فوتبال ایران به عدالت انضباطی است. اگر مقررات برای همه یکسان اجرا شود حتی طرفی که رأی به زیانش صادر شده می‌تواند به منصفانه‌بودن فرایند اعتماد کند؛ اما اگر چنین اعتمادی خدشه‌دار شود، زیان آن به یک مسابقه یا یک باشگاه محدود نخواهد ماند.
“عدالت در فوتبال زمانی معنا پیدا می‌کند که هیچ باشگاهی فراتر از مقررات و هیچ باشگاهی پایین‌تر از حقوق قانونی خود قرار نگیرد.”

فرهاد خراسانی