غلبه ترس بر رؤیا؛ نگاهی به تساوی ایران و بلژیک در جام جهانی

باز باران خبر: تساوی بدون گل ایران برابر بلژیک شاید روی کاغذ نتیجه‌ای ارزشمند به نظر برسد و کسب یک امتیاز از تیمی که سال‌ها در جمع قدرت‌های فوتبال جهان بوده، اتفاق کوچکی نیست. اما آنچه پس از سوت پایان در ذهن بسیاری از هواداران باقی ماند، نه رضایت از نتیجه بلکه پرسشی بزرگ بود؛ آیا ایران برای نباختن بازی کرد یا برای بردن؟
شاگردان قلعه نویی در بیشتر دقایق مسابقه با آرایشی محتاطانه و دفاعی به میدان آمده بودند و انسجام خط دفاع، فشردگی خطوط و تلاش برای بستن فضاهای نفوذ بلژیکی‌ها از نکات مثبت تیم ملی بود. بیرانوند در درون دروازه‌بان و مدافعان مرکزی عملکردی مطلوب و کم‌اشتباه داشتند و اجازه ندادند مهاجمان حریف در طول بازی فرصت‌های زیادی خلق کنند.
اما فوتبال مدرن دیگر صرفاً با دفاع کردن تعریف نمی‌شود. سال‌هاست که حتی تیم‌های کوچک جهان نیز پس از تصاحب توپ، برنامه‌ای روشن برای انتقال سریع به حمله دارند. دفاع زمانی ارزشمند است که مقدمه‌ای برای خلق موقعیت باشد، نه هدف نهایی بازی!
نقطه بحث‌برانگیز مسابقه به بیست دقیقه پایانی بازمی‌گردد؛ جایی که بلژیک ده نفره شد و انتظار می‌رفت ایران با جسارت بیشتری به سمت دروازه حریف هجوم ببرد، اما برخلاف انتظار تغییر محسوسی در رویکرد تیم ملی دیده نشد؛ نه پرس سنگین‌تری شکل گرفت، نه تعداد نفرات حاضر در حمله افزایش یافت و نه عطش لازم برای شکار سه امتیاز در زمین مشاهده شد.
گویی ترس از باخت بر اشتیاق پیروزی غلبه کرده بود؛ البته نباید از واقعیت‌های فنی نیز چشم پوشید. تیم ملی کشورمان در سازماندهی دفاعی، جنگندگی و دوندگی عملکرد قابل قبولی داشت و بازیکنان تا آخرین دقیقه از نظر انضباط تاکتیکی تمرکز خود را حفظ کردند؛ اما در سوی مقابل کمبود خلاقیت در میانه میدان، فاصله زیاد مهاجمان از هافبک‌ها و ناتوانی در حفظ توپ در نیمه زمین حریف همچنان از مشکلات جدی تیم ملی محسوب می‌شود.
در فوتبال امروز جهان تیم‌هایی که تنها به دفاع مطلق دل می‌بندند، معمولاً سقف موفقیت محدودی دارند. نمونه‌های موفق معاصر، تیم‌هایی هستند که ضمن رعایت اصول دفاعی در لحظه مناسب شجاعت حمله را نیز دارند. جام‌های بزرگ را معمولاً تیم‌هایی فتح می‌کنند که میان احتیاط و جسارت تعادل برقرار می‌کنند.
در مجموع هر چند که تساوی برابر بلژیک یک امتیاز ارزشمند بود، اما می‌توانست به سه امتیاز تاریخی برای ما تبدیل شود؛ شاید مهم‌ترین درس این مسابقه آن باشد که گاهی در فوتبال برای رسیدن به رؤیاهای بزرگ باید جرات کرد و از سایه ترس بیرون آمد.
امتیاز گرفته‌ایم؛ اما هنوز این سؤال پابرجاست که آیا می‌توانستیم بیشتر از این باشیم؟