وقتی دوربین خاموش شد…

باز باران خبر: بعضی ها که در هنر عکاسی فعال هستند تنها عکس نمی‌گیرند؛ آنان حافظه یک سرزمین را ثبت می‌کنند؛” محمد کوچک‌پور کپورچالی” از همان دست انسان‌ها بود؛ مردی که لنز دوربینش نه فقط طبیعت گیلان که روح مردمانش را به تصویر کشید.
او سال‌ها در سکوت، دور از هیاهوی شهرت، میان جنگل‌های مه‌گرفته، شالیزارهای سبز، تالاب‌ها، روستاها و چهره‌های آفتاب‌سوخته مردم دیارش قدم زد تا آنچه را زمان از ما خواهد گرفت، او برای همیشه ماندگار کند.
هر عکس او روایتی بود از زندگی، از رنج، از امید و از هویت گیلان؛
امروز با رفتن او تنها یک عکاس از میان ما نرفته است؛ بلکه بخشی از حافظه تصویری این سرزمین خاموش شده است. اما حقیقت آن است که هنرمندان هرگز با مرگ از میان نمی‌روند. آنان در قاب‌هایی که آفریده‌اند، در نگاه‌هایی که ثبت کرده‌اند و در خاطره مردمی که دوستشان داشته‌اند، جاودانه می‌شوند.
محمد کوچک‌پور کپورچالی به ما آموخت که زیبایی را باید در سادگی جست؛ در چین دستان کشاورز، در نگاه پیرمرد جنگل‌ نشین، در موج‌های آرام دریا و در مه صبحگاهی شالیزارها؛ او با دوربینش تاریخ نانوشته مردم گیلان را نوشت.
امروز (دوشنبه) دیار کپورچال، بندرانزلی و گیلان یکی از صمیمی‌ترین فرزندان خود را بدرقه کردند. فقدان او برای جامعه هنری و دوستداران فرهنگ این سرزمین جبران‌ناپذیر است، اما میراث ارزشمندش همچنان زنده خواهد ماند و نسل‌های آینده از دریچه نگاه او، گیلان دیروز را خواهند شناخت.
روانش آرام، یادش ماندگار و نامش در قاب تاریخ هنر این سرزمین جاودان باد.