گلایه از بی‌مهری مسئولان تالش به داور اعزامی مسابقات آسیایی ناگویا“فوتبال رشت” جای تسویه حساب‌های شخصی نیست!تجلیل استاندار از قهرمانان بی‌ادعای سلامت در رشتسفره گیلان؛ از اصالت تا ثبت ماندگارچه تصادفاتي به کروکي پليس نياز دارند؟رشد ۸۲ درصدی عوارض ارزش افزوده توزیعشده در گیلان طی ششماهه نخست امسال۷۸ میلیارد تومان تسهیلات کم بهره اشتغالزایی به انزلی اختصاص یافتبرخورد قاطع پليس راهور گيلان با رانندگان حادثهسازکاهش ۱۰ درصدی مصرف، از قطعی گاز و برق جلوگیری میکندآمریکا باید در مذاکرات انعطاف نشان دهد، نه ایران
“مربیگری با دانش و اخلاق ماندگار می‌شود، نه با جنجال و هیاهوی رسانه‌ای”
باز باران خبر/ فوتبال رشت با پیشینه پرافتخار، بازیکنان نامدار، مربیان سازنده و هواداران وفادارش سرمایه‌ای ارزشمند است که نباید قربانی اختلافات فردی، تصمیم‌های باشگاهی یا رقابت بر سر ماندن و نماندن روی نیمکت تیمی شود.
این فوتبال میراث چند نسل از مردانی است که با عشق و تلاش برای شهرشان اعتبار ساخته‌اند؛ میراثی که حفظ آن مسئولیت مشترک مدیران، مربیان، رسانه‌ها و پیشکسوتان است.
اظهارات اخیر یکی از مربیان به زعم نگارنده اخلاق مدار فوتبال رشت در گفتگو با برخی رسانه‌ها و صفحات مجازی بار دیگر این پرسش را مطرح کرده که مرز میان اعتراض حرفه‌ای و جنجال‌آفرینی رسانه‌ای کجاست؟
بی‌تردید هر مربی حق دارد به تصمیم باشگاه اعتراض کند، از عملکردش دفاع کند و در صورت تضییع حقوقش از راه‌های قانونی و حرفه‌ای پیگیر مطالباتش باشد؛ اما آیا هر اختلافی باید به صحنه افشاگری رسانه‌ای تبدیل شود؟
آیا هر تصمیم باشگاهی حتی اگر نادرست باشد، توجیهی برای طرح ادعاهای سنگین در فضای عمومی است؟
به‌کارگیری تعبیری مانند «خفت‌گیری» درباره رفتار منتسب به یک شخص موضوعی حساس است که نباید بدون روشن شدن ابعاد ماجرا و بررسی مستندات به‌عنوان واقعیتی اثبات‌شده در افکار عمومی بازتاب پیدا کند.
بر این اساس اگر تخلفی رخ داده مسیر رسیدگی به آن باید مستند و مسئولانه باشد و اگر حقی تضییع شده راه مطالبه آن از مراجع صالح قانونی وجود دارد.
فوتبال رشت بزرگان بسیاری را به فوتبال ایران معرفی کرده است؛ مردانی که در دوران فعالیت خود با تصمیم‌های موافق و مخالف باشگاه‌ها روبه‌رو شدند. تغییر مربی و پایان همکاری بخشی از واقعیت فوتبال حرفه‌ای است؛ همان‌گونه که هیچ مدیری از پاسخگویی مصون نیست، هیچ مربی‌ای نیز نمی‌تواند نیمکت یک تیم را حق دائمی خود بداند.
آنچه اهمیت دارد، شیوه مواجهه با اختلاف است. اعتراض به تصمیم باشگاه حق قانونی و حرفه‌ای هر فرد است اما رعایت حرمت اشخاص، پرهیز از اتهام‌زنی اثبات‌نشده و انتخاب مسیر درست برای پیگیری مطالبات نشانه بلوغ حرفه‌ای است.
نگرانی اصلی آنجاست که جنجال رسانه‌ای به ابزاری برای رقابت بر سر نیمکت تبدیل شود؛ به‌گونه‌ای که به‌جای دانش مربیگری کیفیت فنی و توانایی ساختن یک تیم، میزان دسترسی به رسانه‌ها و ایجاد حاشیه تعیین‌کننده میدان رقابت باشد.
چنین رویه‌ای اگر به فرهنگ رایج فوتبال تبدیل شود، بیش از همه به اعتبار باشگاه‌ها و اعتماد هواداران آسیب خواهد زد.
مربیگری فقط انتخاب ترکیب و نشستن روی نیمکت نیست! مربی موفق باید برای ارتقای دانش فنی، شناخت فوتبال روز دنیا و تقویت توانایی مدیریت تیم تلاش کند و در کنار تخصص از شخصیت حرفه‌ای و اخلاق ورزشی برخوردار باشد.
ارتباط سالم با مدیران، رسانه‌ها و سایر فعالان فوتبال ضروری است اما میان استفاده مسئولانه از رسانه برای بیان دیدگاه و تبدیل آن به اهرم فشار بر باشگاه تفاوتی اساسی وجود دارد.
اگر تصمیم باشگاه اشتباه است، باید با دلایل فنی نقد شود و اگر حقی تضییع شده باید از مسیر قانونی پیگیری شود. رسانه‌های ورزشی هم در این میان مسئولیت مهمی دارند. رسانه حرفه‌ای باید مستقل باشد و میان خبر، ادعا و واقعیت اثبات‌شده تفاوت بگذارد و بدون بررسی کافی به تشدید اختلافات دامن نزند.
هوادار رشتی حق دارد به جای حاشیه‌های بی فایده شاهد بازگشت فوتبال شهرش به جایگاه شایسته باشد. ازاین‌رو انتظار می‌رود پیشکسوتان، مدیران و رسانه‌های ورزشی در حفظ شأن فوتبال شهر خود حساسیت بیشتری نشان دهند.
این نقد نه دفاع از مالک باشگاهی است، نه مخالفت با مربی خاصی و نه تأیید یا رد تصمیمی معین؛ بلکه دفاع از یک اصل روشن است.
پایان سخن اینکه
مربیان باید بدانند که اعتبار حرفه‌ای محصول سال‌ها تلاش، یادگیری، رفتار مسئولانه و نتایج قابل دفاع است. مدیران باید پاسخگوی تصمیم‌های خود باشند؛ رسانه‌ها باید میان مطالبه‌گری و جنجال‌سازی مرز بگذارند و پیشکسوتان نیز در پاسداری از فرهنگ فوتبال شهرشان نقش فعال‌تری ایفا کنند.
ضمن اینکه هیچ نیمکتی ارزش آن را ندارد که حرمت فوتبال یک شهر قربانی آن شود و هیچ اختلافی آن‌قدر بزرگ نیست که نتوان آن را با گفتگو، مستندات و سازوکارهای حرفه‌ای پیگیری کرد.
پس بیاییم پیش از آنکه این شیوه به الگویی نامشروع برای سایر مربیان، بازیکنان، مدیران و رسانه ها تبدیل شود درباره آن تأمل کنیم و اجازه ندهیم حاشیه‌ها جای اصل فوتبال را بگیرند.
فوتبال رشت سرمایه مشترک همه ماست نه سکوی تسویه حساب‌های شخصی و نه میدان رقابت برای جلب توجه! حفظ حرمت این سرمایه وظیفه‌ای است که هیچ‌یک از ما نباید از آن شانه خالی کنیم.
فرهاد خراسانی
دیدگاهتان را بنویسید