بازدید میدانی شهردار رشت و نماینده صومعهسرا در مجلس از کارخانه کودآلی گیلانروایت یک روز دلانگیز در دشتهای مهگرفته «سیدشت»بررسی مشکلات ۲۰ طرح سرمایه گذاری استان در کمیته فنی تسهیلگری گیلان ۳ ماده غذایی که به پیشگیری از فشار خون بالا کمک میکنندروش جدید کاهش چربی سیبزمینی سرخکردهلغت نامه سیاره مهربانی«ایران، فقط تهران نیست» در رویداد های سینمایی کاملا قابل مشاهده استبررسی ایجاد كریدور صادراتی ایران از مسیر منطقه آزاد انزلیپرداخت ۲۷۲ میلیارد تومان مقرری بیمه بیکاری به مشمولان تأمین اجتماعی گیلاناز نیروگاه خورشیدی تا حذف تیرهای مزاحم؛ برنامههای مشترک شهرداری رشت و توزیع برق گیلان
باز باران خبر/ در تقویم اسلامی، توالی روزهای عرفه و عید قربان صرفاً یک اتفاق تاریخی نیست، بلکه این دو مناسبت یک پیوستار معنادار حرکت از شناخت به کنش را شکل میدهند. در عرفه انسان با نیایش و سلوک درونی به خودآگاهی میرسد و در قربان خودآگاهی در قالب رفتار اخلاقی و اجتماعی عینیت مییابد. عرفه را باید روز بازسازی بنیادهای اخلاقی دانست؛ نیایش در این روز یک عبادت فردی محض نیست، بلکه ابزاری راهبردی برای باز تعریف ارزشهاست. اعتراف به کاستیها و فروتنی در برابر حقیقت، تمرینی برای خودسازی و صبر راهبردی است. کسی که در خلوت نیایش محدودیتهای خود را میشناسد، در برابر بحرانهای اجتماعی تابآورتر خواهد بود. عرفه دعوت به خروج از خودخواهی و ورود به آگاهی است.
پس از این مرحله نوبت به عید قربان یعنی تجلیگاه ایثار مسئولانه میرسد؛ داستان حضرت ابراهیم (ع) در قربان از منظر جامعهشناختی فقط یک روایت دینی نیست؛ بلکه نمادی از خود گذشتگی برای تعالی جمعی است. در عصری که فردگرایی افراطی، همبستگی اجتماعی را تضعیف میکند، پیام قربان عبور از منافع شخصی به نفع منافع کلان و ارزشهای اخلاقی است. قربانی در معنای استعاری آن یعنی گسستن از وابستگیهای نفسانی، حرص و خشم تا زمینه برای بخشش و همیاری فراهم شود.
تحلیل تطبیقی عرفه و قربان نشان میدهد که دینداری کارآمد، دو رکن عرفان عمیق و عمل اجتماعی دارد. فقدان هر یک، کارکرد دین را مختل میکند. روز عرفه بدون روز عید قربان به انزوا و رهبانیت غیر سازنده تبدیل میشود و عید قربان بدون روز عرفه به یک مراسم ظاهری و خالی از محتوا فرو میکاهد. برای جامعه امروز ایران که با بحرانهای اخلاقی و گسستهای اجتماعی فراوان دست و پنجه نرم میکند، بازخوانی این دو روز فرصتی برای بازسازی سرمایه اجتماعی است.
ضمن اینکه فرهنگ بخشش، گذشت و مسئولیتپذیری که ریشه در عرفه دارد و در قربان بروز مییابد، میتواند تنشهای اجتماعی را کاهش دهد و پیوندهای انسانی را تقویت کند.در چنین شرایطی بازخوانیِ پیوند روز عرفه و روز عید قربان از یک مسئلۀ نظری فراتر میرود و به یک ضرورتِ رسانهای و گفتمانی تبدیل میشود.
رسانهها نباید این دو روز را صرفاً در قالب پوشش مراسم یا اعلام اوقات شرعی خلاصه کنند؛ بلکه لازم است با تولید محتوای تحلیلی، مصاحبه با جامعهشناسان و اخلاقپژوهان و گزارش از طرحهای همبستگی اجتماعی (مانند پویشهای قربانی و کمک به نیازمندان) این پیوندِ معنادار را برای مخاطب ملموس کنند. روز عرفه و روز عید قربان را نباید صرفاً وقایع تاریخی تلقی کرد. این دو مناسبت، الگوهای رفتاریِ ماندگاری هستند که باید در دستور کار گفتمانسازی نخبگان و رسانهها قرار گیرند. تنها با پیوند خودسازی فردی و مسئولیتپذیری اجتماعی میتوان به جامعهای اخلاقی، تابآور و منسجم دست یافت. آنچه ضرورت دارد، درونیسازی مفاهیم تسلیم در برابر حقیقت و ایثار در راه خیر عمومی است که همان نقطه کانونی مشترک در روزهای عرفه و عید قربان می باشد.
دیدگاهتان را بنویسید