دولت تولید نگرانی‌های بی‌شمار 

باز باران خبر/ واقعیت این است که در شرایط فعلی مملکت اداره اقتصاد یک خانواده کوچک کاری دشوار و گاه بسیار سخت و طاقت فرسا است تا چه رسد به مدیریت شهر، شهرستان، استان و کشور که فعالیت هایی با محاسبات دقیق، آینده نگر، نفس گیر، مداوم و متناسب با وضعیت کشورهای همسایه، منطقه و جهان می طلبد و خانواده ای گسترده و کلان محسوب گردیده و تدبیر امور آن از پیچیدگی های زیادی برخوردار می باشد.

از این جهت لازم است که زحمات کلیه دولت ها در جهت رفع مشکلات متنوع جامعه، ارج نهاده شده و از دست اندرکاران این صحنه پُرهیاهو، قدردانی گردد که مسئولیتی سنگین را پذیرفته و خود را در معرض انواع انتقادات قرار می دهند تا بتوانند اوضاع جاری را به سامان کرده و نتیجه قابل قبولی کسب نمایند.

از سوی دیگر در جریان انتخابات ریاست جمهوری در هر دوره، کاندیداهای مختلف ضمن طرح انتقادهای شدید از دولت های قبلی و برای جلب نظر رأی دهندگان و گرم شدن بازار رقابت های سیاسی شعارهایی را مطرح کرده، حرف هایی می زنند و قول هایی به مردم می دهند که هیجانی و غیرواقعی بوده و بعدا از پس انجام آن ها برنمی آیند یا شرایط بین المللی چنین اجازه ای نمی دهد.

در زمان ما ضبط تلویزیونی تبلیغات و ادعاهای افراد یاد شده در برابر دیدگان میلیون ها نفر بیننده، چیزی نیست که قابل پاک شدن، فراموشی یا از یاد رفتن گفته ها باشد و آن سخنان برای همیشه در حافظه تاریخی ملت ثبت شده و با عملکردها بعدی مقایسه می شود.

دولت چهاردهم در زمره دولت هایی است که نتوانست به انتظاراتی که از خودش در اذهان عمومی ایجاد کرده بود، پاسخی درخور بدهد و توقعات موجود را حتی در میان طرفدارانش برآورده سازد؛ در حالی که حامیان وی برای تشکیل آن، آرزوهای فراوانی داشته و با شعارهایی که سر دادند، توانستند آرای خوبی را نیز کسب کنند.

یکی از ویژگی این دولت پرتلاش را که نباید نادیده گرفت، ایجاد نگرانی های بیشمار برای مردم است که در هر روز باید منتظر مطرح شدن آن و وارد آمدن یک استرس تازه بر روح و روان  اجتماع بود.

شاید بهترین مثال  برای این مسئله، قیمت گذاری بنزین باشد که همانند دولت آقای روحانی هر چند مدت نظراتی درباره افزایش بها و مسایل جانبی این حامل انرژی مهم بر زبان مسئولین به شکل مختلف جاری می شود و جامعه را دچار التهاب می نماید. البته ناتوانی در کنترل تورم، افزایش ساعتی قیمت های انواع کالاها، دل بستن به مذاکرات بی فایده با دشمنان کشور و… از خصوصیات برجسته دولت محترم است که نمی توان آن را نادیده گرفت.

شعار رییس این دولت در آغاز استفاده از کارشناسان در کلیه زمینه ها بود، ولی پس از مدتی معلوم شد که افراد مدعی کارشناسی چیز زیادی نمی دانند و فقط نسخه هایی که از خارج ـ بانک جهانی و صندوق بین المللی پول ـ برایشان پیچیده می شود را به زبان فارسی ترجمه می کنند و دنبال اجرای آن ها بوده و از راه حل های بومی هیچ سر رشته ای ندارند.

بر اساس تجربه کشورهای استکباری که می بینند نقطه ضعف دولت، عشق به مذاکرات است، از همان جا وارد شده و مزاحمت جدی برای کشور ایجاد کرده و می کوشند اوضاع سیاسی را پا در هوا ـ نه جنگ، نه صلح ـ نگاه دارند تا به آرامی و در گذر زمان، هدف هایشان تحقق یابد.

اکنون به نظر می رسد که دولت باید تکلیف خودش را با وضعیت مملکت و نیز روش برخورد با دشمنان به طور همه جانبه روشن کرده و از سیاست شکست خورده «یک گام به پیش و یک قدم به عقب» دست بردارد و قاطعانه روش هایی را برگزیند که به صلاح جامعه بوده و از ایجاد نگرانی در میان مردم بپرهیزد و از بهانه دادن به دست اغتشاشگران داخلی و حامیان خارجی آن ها خودداری نماید.