بیرون مانندِ درون یخ زده است!

باز باران خبر/ چند روزی است که در یکی از سالن های فرهنگ و ارشاد اسلامی رشت در حال اجرا هستم؛ این اثر بعد از 9 ماه و با هزینه قابل توجهی به روی صحنه رفته، اما چیزی که باعث تعجب و ناراحتی شده مشکلی است که از سمت من و گروهم قابل حل نیست و جز فریاد زدن در گوش های گرفته مسئولین کاری از دست من ساخته نیست! این مشکل عجیب و دردناک و در عین حال خنده دار، سرد بودن بیش از اندازه سالن تئاتر است!

آنقدر سرد که تماشاگر وسط اجرا بلند می شود و به کنار سالن می آید تا خود را به شوفاژهای بی رمق سالن بچسباند؛ این از بخش دردناکش! 

اما بخش عجیبش این است که تماشاگر پول می دهد اما از امکانات اولیه هم برخوردار نمیشود! صندلی هایی با طراحی قدیمی که برای نشستن طولانی مناسب نیستند! گرمایشی که اگر آن را روشن کنی، نه گرم می کند و نه صدایش می گذارد صدای بازیگران شنیده شود.

و در آخر ماجرای خنده دارش اینجاست که ما برای همچین سالنی هر شب پول هم به ارشاد می دهیم؛ برای چه خدماتی؟ نمیدانم! شاید فکر کرده اند همین که سقفی بالای سرمان است خوب است دیگر! وگرنه، نه برقی هست! نه گرمایی هست و نه راحتی و احترامی!…حال ما قبول کرده ایم که در این شرایط سانسور و توهین و درآمد کم کار کنیم؛ اما دیگر حق ندارید پای خود را روی گلوی مخاطبین بگذارید!