افتتاح پروژه ‘جی‌نف’ شهرداری شاندرمن با اعتباری بیش از ۴۱۰ ميليون تومانامنیت، ضامن تولید پایدار و اشتغال‌آفرینی استبهرهبرداری و نگهداری تأسیسات فاضلاب گیلان با اعتباری بالغ بر ۳۹۰ میلیارد ریالآقای مدیر کل لطفا تکلیف ورزشگاه عضدی رشت را مشخص کنید!فریب سرسبزی گیلان را نخوریدرضا عبدیپور معاون امور بینالملل اداره کل دفتر استاندار و روابط عمومی استانداری گیلان شدزیاده روی در مصرف مکمل چه مشکلی برای بدن ایجاد میکندخوردن ماهی میتواند خطر مرگ و میر را کاهش دهددوست دارم داوران استان رشد کنند و تعداد داوران بین المللی ما افزایش یابدبرای توسعه جودوی گیلان از تمام ظرفیتها بهره خواهیم برد
بازباران خبر/ پیاده‌راه فرهنگی رشت، نامی برای آرامش شهروندان است، نه مسیری برای جولان خودروها، با این حال، تداوم تردد وسایل نقلیه در این محدوده، ضرورت شفاف‌سازی ضوابط و نظارت جدی مدیریت شهری را به مطالبه‌ای عمومی تبدیل کرده است.
به گزارش پایگاه خبری بازباران خبر، فرهاد خراسانی فعال فرهنگی و اجتماعی در یادداشتی نوشت؛ نام‌گذاری یک محدوده شهری به عنوان «پیاده‌راه فرهنگی» صرفاً یک عنوان زیبا نیست بلکه بیانگر فلسفه‌ای روشن در مدیریت شهری است؛ یعنی اختصاص فضای بهینه برای عابران پیاده و تأمین امنیت، آرامش و آسایش شهروندان.
لذا شهروندی که وارد پیاده‌راه فرهنگی رشت می‌شود، با این اعتماد و اطمینان در آن قدم برمی‌دارد که قرار نیست با خودرو یا موتورسیکلتی مواجه شود؛ اما گاهی صدای بوق خودرویی از پشت سر یا عبور ناگهانی موتورسیکلتی از کنار او این آرامش را برهم می‌زند و اینجاست که یک پرسش اساسی مطرح می‌شود و آن اینکه اگر این محدوده پیاده راه است، پس خودروها و موتورسیکلت‌ها در آن چه می‌کنند؟
اگر تردد وسایل نقلیه ممنوع است، چرا نظارت مؤثری برای جلوگیری از آن وجود ندارد و اگر عبور برخی خودروها به دلایل اداری، خدماتی یا مأموریت‌های ضروری مجاز است؟! ضوابط، محدوده و شرایط این ترددها کجاست؟ چرا مسیرهای مجاز و علائم راهنمایی و رانندگی در آن به روشنی مشخص نشده‌اند؟
البته ضرورت تردد خودروهای امدادی و مأموریتی قابل انکار نیست؛ اما این ضرورت نباید به مجوزی نامحدود برای عبور از فضای اختصاص‌یافته به شهروندان تبدیل شود.
البته باز در همین زمینه پرسش دیگری نیز مطرح است که آیا حساسیت مدیریت شهری در این محدوده صرفاً متوجه دست‌فروشان و کسب‌وکارهای کوچک است؟ اگر برای فعالیت دست‌فروشان ضوابط و محدودیت‌هایی وجود دارد، آیا عبور خودروهایی که امنیت و آسایش عابران را مختل می‌کنند نیز با همان جدیت مورد نظارت قرار می‌گیرد؟
اعتقاد بر این است قانون و مقررات شهری نباید تابع موقعیت و جایگاه اشخاص باشد؛ استثناها باید مستند، محدود و قابل توجیه باشند.
پیاده‌راه فرهنگی رشت باید محل آرامش و تعامل اجتماعی شهروندان باشد، نه مسیری که عابر پیاده هنگام قدم زدن ناچار باشد مراقب خودرویی باشد که از پشت سر به او نزدیک می‌شود.
بر این اساس انتظار می‌رود مدیریت شهری با شفاف‌سازی ضوابط تردد، نصب علائم مناسب و نظارت یکسان بر اجرای مقررات، به این ابهام پایان دهد.
پیاده‌راه زمانی واقعاً پیاده‌راه است که عابر پیاده در آن احساس امنیت کند؛ نه اینکه برای حفظ جان خود، ناچار باشد مراقب خودروهای پشت سرش هم باشد؟!
دیدگاهتان را بنویسید