پل های روگذر شهری بی‌فایده!

باز باران خبر/ پل ها یکی از ابزارهای مهم زیرساختی در بحث حمل و نقل شهری به شمار می آیند که نقش شان تسهیل آمد و رفت راحت تر افراد و وسایل نقلیه در نقاط مختلف درون شهرها است.
پل ها، نقاط مختلف یک شهر یا چند منطقه را به یکدیگر متصل کرده و سبب روانی و آسانی تردد خودروها می شوند. پل ها قادرند در اموری مانند کاهش ترافیک در مناطق پرجمعیت و شلوغ، بالابردن سطح ایمنی، کاستن از زمان سفر، بهبود دسترسی به خدمات و امکانات عمومی را آسان سازی نمایند.
یکی از نکات مهم در جریان احداث پل ها، توجه بسیار جدی به بحث زیبایی شناسی محیطی و بدنه سازه و التفات به سیمای ظاهری آن ها و نیز نورپردازی مناسب برای هنگام شب است.
با این پیشگفتار، ضمن تشکر از تلاش های مسئولین محترم شهرداری، اعضای شورای شهر و زحمات پیمانکاران پل ساز، اگر بخواهیم به پل های روگذری که طی یک سال اخیر با هزینه های سنگین در نقاط مختلف شهر برپا شده نگاهی داشته باشیم، به این دیدگاه می رسیم که پل های یاد شده، عملا چندان فایده ای در کاهش بار ترافیکی ندارند، بلکه فقط شلوغی خیابان ها را از یک نقطه به دویست یا سیصد متر پایین تر انتقال می دهند و باز همان ازدحام خودروها را در ساعات مختلف شبانه روز شاهد هستیم؛ زیرا کلیه این وسایل نقلیه به خیابان امام خمینی در میدان مصلی سرریز گردیده و از طریق همین یک خیابان، باید به خارج از شهر هدایت شوند.
علاوه بر این برخی پل ها هم در عملوغیرضروری به نظر می رسند مانند احداث پل بلوارآیت الله رودباری به بلوار منتهی به فلکه گاز! زیرا عبور و مرور خودروها در این مسیر آنقدر زیاد نبود که نیازمند احداث پل باشد. علاوه بر این ماشینی که با سرعت از آن پایین می آید، بعد از پیمودن یک مسیر کوتاه، با تحمل فشار زیاد به موتور، باید برای بالا رفتن از پل بعدی، خیز بردارد که این امر موجب می شود خودروهایی که در آینده از بلوار آیت الله رودباری به سوی فلکه گاز تخلیه می شوند با کمبود فاصله استاندارد مواجه شده و همین امر موجب ترافیک و تصادفات جدیدی خواهد شد.
مسلّماً بهتر بود که متصدیان امر با مطالعات دقیق، گسترده و همه جانبه، کلیه احتمالات را طوری در نظر می گرفتند که این پل ها بیشتر مفید و مؤثر واقع شده و زیباتر به نظر بیایند. شاید بهتر آن بود که از الگوی پل های زیرگذری مانند یخسازی و دانای علی استفاده می شد که هم هزینه آن کمتر و نیز زیبایی شهر به شکل بهتری حفظ می شد.
به نظر می رسد تا زمانی که جاده کمربندی نود متری رشت به طور کامل احداث نشده، گره های ترافیکی شهر به حال خود باقی خواهد بود. در نتیجه باید هرچه سریعتر برای رفع این معضل‌ به درستی چاره اندیشی کرد نه آن که اول پل ها را بسازیم و بعد از چند سال متوجه شویم که کارمان از اساس و پایه، اشتباه بوده است! کاری که چندین دهه است در برخی از ادارات، سازمان ها و شرکت های کوچک و بزرگ دولتی و خصوصی رخ داده و می دهد و هنوز کسی به طور جدی در فکر پایان دادن به این شیوه عملکردی نامناسب و هزینه ساز نبوده و نیست!