ضرورت تعویض سطلهای زباله فرسوده در حاشیه استخر لاهیجانامضای تفاهمنامه تأمین مالی ۳۰۰ میلیارد تومانی میان آبفای گیلان و بانك ملتحافظ ۸ ساله گیلانی در رسانه ملی درخشید/عهد قرآنی حافظ خردسال گیلانی با رهبر شهید در محفل ستارههاخوردن غذاهای تند بر احساس درد تأثیر میگذارددرخشش قهرمانان کاراته گیلان در مسابقات کاراته وان کشورلنگرود ظرفیت تبدیل شدن به قطب میزبانی رویدادهای ورزشی گیلان را داردفشار یوفا و کونکاکاف بر اینفانتینو؛ذخایر فیفا به کمک فوتبال جهان بیایدکانون گیلان طرحریزی برنامههای هفته ملی کودک را کلید زدجلوگیری از برخوردهای سلیقهای در اخذ عوارض از مدارس غیردولتیفوتبال برای لذت مردم است، نه نمایش تحقیر دیگران؟
باز باران خبر/ وقتی به نتایج مرحله گروهی و حتی حذفی مسابقات فوتبال جام جهانی ۲۰۲۶ نگاه میکنیم، ممکن است در نگاه اول فقط با مجموعهای از برد و باختها روبهرو شویم؛ اما اگر کمی فاصله بگیریم و به تصویر کلی این پیکارها نگاه کنیم، خواهیم دید که این نتایج حقیقت دیگری را هم نشان میدهند و آن هم تغییر آرام نقشه قدرت در فوتبال جهان است.
جام جهانی همیشه فقط یک رقابت ورزشی نیست؛ این تورنمنت در واقع صحنهای است که در آن وضعیت واقعی فوتبال در کشورهای مختلف دیده میشود؛ اینکه کدام کشورها برنامهریزی بلندمدت دارند، کجاها استعدادها بهتر پرورش پیدا میکنند و کدام ساختارهای فوتبالی پایدارتر هستند.
در جام جهانی ۲۰۲۶ که هم اکنون به روزهای پایانی آن نزدیک می شویم و ۸ تیم برتر مرحله یک چهارم نهایی نیز مشخص شده است یک نکته بیش از هر چیزی جلب توجه میکند، عملکرد بسیار خوب تیمهای آفریقایی؛ هرچند هیچ تیمی از این قاره در جمع ۸ تیم این مرحله نیستند ولی عملکرد تیم های ساحل عاج، کیپ ورد و مصر عالی بود و به هیچ وجه چهره یک تیم از پیش بازنده را نداشتند.
جالب است بدانید که از بین ۱۰ نماینده آفریقا ۹ تیم توانستند از مرحله گروهی عبور کنند. چنین آماری نشان میدهد که فوتبال آفریقا دیگر صرفاً یک فوتبال پُرانرژی و غیرقابل پیشبینی نیست؛ بلکه به تدریج به یک فوتبال سازمانیافته و رقابتپذیر تبدیل شده است.
یکی از دلایل این تغییر را میتوان در مسیر حرفهای بسیاری از بازیکنان آفریقایی دید. تعداد زیادی از آنها در آکادمیها و لیگهای اروپایی رشد میکنند و تجربه فوتبال حرفهای را در سطح بالا به دست میآورند. وقتی این تجربه به تیمهای ملی منتقل میشود، نتیجه آن تیمهایی است که هم از نظر فنی آمادهتر هستند و هم از نظر ذهنی اعتمادبهنفس بیشتری دارند. به همین دلیل آفریقا امروز بیش از هر زمان دیگری به سطح اول فوتبال جهان نزدیک شده است.
متاسفانه در مقابل عملکرد تیم های آسیایی چندان امیدوارکننده نبوده و نیست.
با وجود حضور ۹ تیم از این قاره فقط تنها ۲ تیم ژاپن و استرالیا توانستند از مرحله گروهی عبور کنند.
این نتیجه بیشتر از آنکه به کمبود استعداد مربوط باشد، به مشکلات ساختاری فوتبال در بسیاری از کشورهای آسیایی برمیگردد.
در بسیاری از این کشورها لیگ های داخلی ثبات کافی ندارند، برنامههای بلندمدت برای پرورش بازیکن کمتر دیده میشود و ارتباط میان باشگاهها و تیم ملی چندان منظم نیست. در چنین شرایطی، موفقیت در تورنمنت بزرگی مثل جام جهانی دشوار میشود.
البته اروپا همچنان قدرتمندترین ساختار فوتبال جهان را در اختیار دارد. تعداد زیادی از تیمهای صعودکننده از این قاره هستند و لیگهای اروپایی هنوز مرکز اصلی فوتبال حرفهای محسوب میشوند.
اما تفاوت مهمش با گذشته این است که فاصله اروپا با دیگر مناطق جهان کمتر شده است.
امروزه تیمهایی از قارههای دیگر هم میتوانند با اعتمادبهنفس بیشتری با قدرتهای سنتی رقابت کنند.
آمریکای جنوبی نیز همان تصویر آشنای خود را حفظ کرده است؛ قارهای با ثبات فوتبالی بالا.
بیشتر نمایندگان این منطقه توانستند از مرحله گروهی عبور کنند و همچنان نشان میدهند که فرهنگ فوتبال در این کشورها ریشهای عمیق دارد.
فوتبال در آمریکای جنوبی فقط یک ورزش نیست بلکه بخشی از زندگی روزمره و هویت اجتماعی مردم است. اگر همه این نتایج را کنار هم بگذاریم، یک نتیجه ساده به دست میآید: فوتبال جهان در حال چندقطبی شدن است.
در گذشته قدرت اصلی فوتبال تقریباً در اختیار اروپا و آمریکای جنوبی بود، اما در حال حاضر قارههای دیگر هم به تدریج در حال نزدیک شدن به این سطح هستند.
گسترش آموزش فوتبال، مهاجرت بازیکنان و ارتباط بیشتر میان لیگهای مختلف باعث شده دانش و تجربه فوتبال در سراسر جهان پخش شود.
البته در این میان حذف تیم ملی فوتبال کشورمان نیز معنایی فراتر از یک شکست ورزشی دارد.
فوتبال ایران همچنان از نظر استعداد انسانی غنی است و بازیکنان باکیفیتی در کشور رشد میکنند. اما مشکلاتی مانند ناپایداری مدیریتی، برنامهریزی کوتاهمدت و ضعف در توسعه ساختارهای پایه باعث شده فوتبال ایران نتواند به طور مداوم در سطح بالای رقابتهای جهانی حضور داشته باشد و به همین دلایل حذف ایران را میتوان بخشی از چالش بزرگ فوتبال آسیا دانست؛ قارهای که هنوز در حال جستجوی یک مسیر پایدار برای توسعه فوتبال خود است.
در نهایت شاید مهمترین پیام جام جهانی ۲۰۲۶ این باشد که فوتبال جهان در حال تغییر است و علیرغم حضور قدرت های سنتی و همیشگی، بازیگران جدیدی نیز در حال ظهور هستند.
در میان همه جذابیت های جام جهانی، شاید مهمترین داستان این تورنمنت نه سقوط یک قاره، بلکه ظهور تدریجی قارهای دیگر باشد؛ “آفریقا” که آرامآرام جایگاه تازهای در نقشه فوتبال جهان پیدا میکند.
دیدگاهتان را بنویسید