بهره مندی بیش از ۱۲۰۰ خانوار در ۱۲ روستای شهرستان ماسال از آب شرب سالم و بهداشتیرسانهها رزمندگان خط مقدم در جنگ نرم هستند۳۰ درصد سالمندان گیلان تحت پوشش تامین اجتماعی قرار دارنداللهیار صیادمنش در جمع ۵ بازیکن با ارزش اکستراکلاسانگاه کارشناسان روس به ایران؛ از «حریف جدی» تا انتظار برای یک بازی جذابکسب دومین مدال بازیهای آسیایی ناگویا برای گیلانارتباط ویتامین D و خطر زایمان زودرستغییرات در طرح مکمل یاری؛ تلاش برای کاهش کمخونی دانشآموزان دخترعملكرد برق منطقهای گیلان در ارزیابی نظارت عالیه HSE كشور ۷ پله ارتقا یافتنمایش نخودی و حاکم شهر دور به لاهیجان سفر میکند
باز باران خبر/ حذف تیم ملی فوتبال امید کشورمان از مسابقات آسیایی ناگویا ژاپن را نمیشود فقط به حساب «بدشانسی» یا «یک بازی بد» گذاشت و سؤالی که پیش می آید این است که چرا همیشه برای تیمهای ملی اسمهای تکراری دیده میشوند؟
چرا فرصتها مدام به یک عده خاص میرسد و چرا مربیان جوان و شایستهای که سالها برای فوتبال زحمت کشیدهاند حتی فرصت دیدهشدن هم پیدا نمیکنند؟
اگر قرار است ملاک انتخاب مربی دانش، عملکرد و شایستگی باشد پس این چرخه تکراری از کجا میآید؟
خوشبختانه فوتبال ایران پر از مربیانی است که میتوانند فرصت بگیرند و خود را نشان دهند اما تا وقتی شائبه رابطه و آشنایی در انتخابها وجود داشته باشد نمیتوان از شایستهسالاری واقعی صحبتی به میان آورد.
همه باید بپذیریم که تیم ملی امید ملک شخصی هیچ فردی نیست! این تیم متعلق به فوتبال ایران و نسل آینده فوتبال ماست و بعد از حذف و هر ناکامی فقط نباید بازیکنان و مربیان را مقصر بدانیم!
گاهی باید از خودمان بپرسیم، این مجموعه راچه کسی انتخاب کرد؟ چرا انتخاب کرد؟ و چرا دوباره همان انتخابها تکرار میشوند؟
هر چند در تیمهای لیگ برتری هم این مدل انتخاب ها وجود دارد، چه سر مربی چه کمک مربیان از کمک اول تا کمک هشتم! متاسفانه این چرخه معیوب در فوتبال ما وجود دارد و به این سادگی ها هم درست بشو نیست!
دیدگاهتان را بنویسید